شرك به خدا است . چنانچه اين آيه مىفرمايد إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ و نيز صلاحيت امامت را ندارد كسى كه مرتكب كارهاى حرام شده باشد چه گناه صغيره باشد يا كبيره گر چه بعد توبه كرده باشد و همين طور نميتواند كسى كه بر گردن خود او حدّ است حد جارى كند . وقتى امام بايد حتما معصوم باشد و عصمت او جز بوسيله نص و تصريح خدا بوسيله پيامبر تشخيص داده نميشود چون عصمت از قيافه و شكل ظاهرى مانند سفيدى و سياهى باز شناخته نميگردد و از اسرار درونى است كه خدا فقط ميداند . علل الشرائع : سليم بن قيس گفت از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام شنيدم مىفرمود فرمانبردارى و اطاعت لازم است از خدا و پيامبرش و اولو الامر بنمايند به اين جهت دستور داده شده از اولى الامر اطاعت نمايند چون آنها معصوم و پاكند هرگز امر به كار خلاف نميكنند . امالى : عبد اللَّه بن مسعود گفت پيامبر اكرم فرمودند من معنى دعا و درخواست حضرت ابراهيم هستم . عرضكرديم چگونه شما مصداق دعاى ابراهيم هستيد . فرمود خداوند بابراهيم خبر داد إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً من ميخواهم ترا امام قرار دهم ابراهيم شادمان شده گفت خدايا آيا از فرزندان من نيز مانند من امام خواهند شد . خداوند به او خطاب نمود كه من پيمانى با تو نخواهم داشت كه وفا به آن نمايم ، عرضكرد پس كدام پيمان است كه برايم وفا نخواهى كرد ؟ فرمود : اين مقام را بستمگران نژاد تو نخواهم داد ، عرضكرد خدايا كدامند ستمگران نژادم كه به اين مقام نميرسند . فرمود : هر كه بت‌پرستى كند هرگز او را امام نخواهم كرد و شايسته امامت نيز نيست ، ابراهيم عرضكرد : وَ اجْنُبْنِي وَ بَنِيَّ أَنْ نَعْبُدَ الْأَصْنامَ رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيراً مِنَ النَّاسِ خدايا